Poznaj kolekcję
CU ART

Posiadamy kolekcję sztuki nowoczesnej. Dzieła twórców światowej klasy
takich jak Marina Abramović, Jasper Johns czy Zbigniew Libera.




Marina Abramović
Krzysztof Bednarski
Zdzisław Beksiński
Don Bierman
Enzo Cucchi
Julia Cybis
Jakub Danilewicz
Stanisław Dróżdż
Edward Dwurnik
Luc Fournol
Stefan Gierowski
Milton H. Greene
Ryszard Grzyb
Rose Hartman
Jasper Johns
Mikołaj Kasprzyk
Ryszard Kobielusz
Jeff Koons
Paweł Kowalewski
Ewa Kuryluk
Zbigniew Libera
Jarosław Modzelewski
Włodzimierz Pawlak
Dan Reisinger
Jacek Sempoliński
Jerzy Stajuda
Henryk Stażewski
Leon Tarasewicz
Jan Tarasin
Henryk Tomaszewski
Victor Vasarely
Andy Warhol
Ryszard Woźniak
Marina Abramović (1946) - serbska artystka intermedialna, ikona światowego performancu. Własne ciało jest dla niej narzędziem działań artystycznych. Swoją sztuką przekracza fizyczne i psychiczne ograniczenia organizmu, bada możliwości umysłu i związek zachodzący między artystą a publicznością. W 2010 roku nowojorskie Museum of Modern Art zorganizowało jej wystawę retrospektywną, na której artystka zaprezentowała słynny performans „The Artist Is Present”. Performerka siedziała bez ruchu przez 736 godzin w muzeum przyjmując odwiedzających. W Nowym Jorku otworzyła swoje centrum warsztatowe Marina Abramovic Institute, które jest przestrzenią edukacyjną i wystawienniczą.

MARINA
ABRAMOVIĆ

Portret ze Skorpionem (oczy zamknięte)
2005, Silver Gelatin Print, 13/75, 125 x 145 cm

Krzysztof M. Bednarski (1953) – twórca instalacji, rzeźbiarz, uznanie na arenie międzynarodowej zyskał dzięki „Portretowi totalnemu Karola Marksa” i cyklowi „Moby Dick”. Jego prace znajdują się w zbiorach największych muzeów w Polsce i we Włoszech. Rzeźby Bednarskiego są komentarzem do wydarzeń społeczno-politycznych. Najbardziej zaangażowaną pracą-symbolem artysty jest „Victoria-Victoria” z 1983 r. Praca ukazuje dłoń w geście zwycięstwa z uciętymi palcami. W 1986 artysta znalazł nad Wisłą kadłub łodzi, który skojarzył z ciałem białego wieloryba z powieści H. Melville – tak powstał legendarny „Moby Dick”, w którym Bednarski powraca do źródła wszystkiego, poszukując własnej tożsamości.

KRZYSZTOF M.
BEDNARSKI

Karol Marks Krzyczący
2013, aluminium

Zdzisław Beksiński (1929-2005) - absolwent architektury na Politechnice Krakowskiej. Potem fotograf, rysownik i malarz. W swej twórczości z początku lat 60’ zajmował się też rzeźbą. Był jednym z nielicznych twórców, który porzucił dziedzictwo awangardy w imię poszukiwania syntezy różnych stylistyk. Artysta z założenia starał się przekraczać istniejące kanony. Jego dorobek liczący sto kilkadziesiąt fotografii, należy do najważniejszych osiągnięć polskiej sztuki XX wieku, będąc prekursorskim do body-artu i konceptualizmu. Najbardziej popularne motywy w twórczości Beksińskiego to ekspresjonistycznie przedstawienia ludzie, rozbudowana symbolika oraz apokaliptyczne wizje i wszechobecne motywy śmierci.

Zdzisław
Beksiński

Bez tytułu
1985, ołówek na papierze, 30 x 21 cm

 

Don
Bierman

Andy Warhol
1985, odbitka żelatynowo-srebrowa/papier fotograficzny, 7/50, 19 x 19 cm

Enzo Cucchi (1949) - włoski malarz, rzeźbiarz i rysownik. Przedstawiciel włoskiej transawangardy. The New York Times opisał go jako „artystę, który macha pędzlem niczym różdżką maga”. Cucchi w swojej twórczości czerpie z krajobrazu i kultury swojego rodzinnego regionu. Tworzy opowieść na temat bliskiej mu natury i tradycji za pomocą ekspresyjnych barw i gestów. Swoje płótna często poszerza o poetyckie teksty. Jego styl charakteryzują niemal prymitywne, symboliczne formy, przywołujące na myśl malowidła naścienne w jaskiniach. Prace artysty wystawiane były na całym świecie, m.in. w Museum of Modern Art w Nowym Jorku, Tate w Londynie i Art Institute of Chicago.

ENZO
CUCCHI

Bez tytułu
1983, ołówek na papierze, 40 x 30,2 cm

Julia Cybis (1985) - absolwentka Wydziału Malarstwa warszawskiej ASP, gdzie w 2009 otrzymała dyplom z wyróżnieniem. Studiowała na Supérieure des Beaux-Arts d’Angers we Francji. Brała udział w licznych wystawach grupowych młodej sztuki w kraju i za granicą. Jej twórczość ma charakter intymny. Artystka czerpie z osobistych doświadczeń. W swoich pracach mówi o problematyce pamięci, ukazuje prywatne wątki w szerszym kontekście. Często wykorzystuje zdjęcia rodzinne, zadając pytania o to, jakie są możliwości sztuki w przedstawianiu osobistych doświadczeń. Jej praca została zakupiona do kolekcji sztuki nowoczesnej Muzeum Narodowego w Gdańsku.

JULIA
CYBIS

Martwa Natura
2007/2016, druk cyfrowy, 54 x 74,5 cm

Jakub Danilewicz (1992) – artysta sztuk wizualnych, autor instalacji, fotografii i filmów eksperymentalnych. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, student University of Art and Design w Linz, stypendysta programu WHW Akademija w Zagrzebiu. Laureat konkursu Artystyczna Podróż Hestii. W swojej twórczości porusza tematy z zakresu polityki historycznej i ekologicznej, bioetyki, a także obszarów wykluczeń. Jego realizacje często przybierają formę działań interwencyjnych, które związane są z tożsamością miejsca, jego funkcjami i historią lokalizacji. Danilewicz w swoich koncepcjach wybiega w przyszłość, w kierunki, z którym sztuka będzie musiała się zmierzyć.

JAKUB DANILEWICZ

Bez tytułu
2016, druk pigmentowy na papierze bawełnianym, 40 x 50 cm

Stanisław Dróżdż (1939-2009) – twórca poezji konkretnej, prekursor tego nurtu w sztuce polskiej. Swoje prace określał terminem „pojęciokształtów”, gdyż słowo z płaszczyzny dwuwymiarowej przenosił w przestrzeń. Dróżdż pisał obrazem, tworzył układy liter, cyfr i znaków matematycznych, w których widz stawał się częścią zapisu językowego. W swojej twórczości nieustannie powracał do problematyki czasu, przemijania i metafory gry. Ma w swoim dorobku około 300 wystaw krajowych i zagranicznych. Reprezentował Polskę na 50. Biennale Sztuki w Wenecji z wystawą pt. „Alea Iacta Est”. Jego prace znajdują się w kolekcjach prywatnych i muzealnych (m. in. MN we Wrocławiu, MS w Łodzi, Museum of Contemporary Art w Los Angeles)

STANISŁAW
DRÓŻDŻ

Ale iacta est
2003, plastikowe kości do gry, 19 x 19 cm

Edward Dwurnik (1943-2018) tworzył rozbudowane cykle malarskie. Jego dorobek obejmuje około 3,5 tysiąca obrazów oraz 10 tysięcy rysunków. Od swojego mistrza, Nikifora, Dwurnik przejął dosadny realizm i groteskowy styl - charakterystyczne operowanie rysunkową, pospieszną kreską. Znakiem rozpoznawczym artysty jest cykl „Podróże autostopem”, składający się z pejzaży polskich miast, malowanych z lotu ptaka, bez linii horyzontu, z charakterystycznym nagromadzeniem motywów. Twórczości Dwurnika odzwierciedlała zmiany polityczne i gospodarcze zachodzące w Polsce na przełomie XX i XXI w. Jego obraz wisiał m.in. w Pałacu Prezydenckim, a na jego tle przemawiał nieraz prezydent RP Aleksander Kwaśniewski.

EDWARD
DWURNIK

Plac Trzech Krzyży
2002, serigrafia, 6/7, 54 x 45 cm

Luc Fournol (1931-2007) - uważany za jednego z najwybitniejszych fotografów swojego pokolenia. Dla Art Magazine fotografował największe osobistości świata sztuki i kina XX wieku. W swoim portfolio posiada portrety Marca Chagalla, Salvadora Dali, Pabla Picassa, a nawet prezydentów Charlesa De Gaulle’a i Johna F. Kennedy’ego. Jego mistrzostwo polegało na tworzeniu intymnej relacji między fotografem a osobą portretowaną. Był twórcą magicznych momentów zamkniętych w kadrze, których częścią staje się widz. Dzięki przyjacielskim stosunkom i zaufaniu jakim darzyli go artyści tworzył fotosy kina, które wykraczały poza ramy standardowego portretu.

LUC
FOURNOL

Marlene Dietrich
1931-2007, odbitka żelatynowo-srebrowa na papierze, 40,5 x 50,7 cm

Stefan Gierowski (1925) - przedstawiciel współczesnej awangardy. Wychował pokolenia twórców, w latach 1975-81 pełnił funkcję dziekana Wydziału Malarstwa warszawskiej ASP. Artysta wytworzył swój charakterystyczny styl niemal monochromatycznej abstrakcji, który opiera się na poszukiwaniach kolorystycznych. Gierowski nie nadaje tytułów swoim pracom, a konsekwentnie do dziś oznacza je rzymską numeracją. Wiodącymi problemami jego twórczości są poszukiwania na temat światła, przestrzeni, ruchu i działania koloru. Linie na obrazach Gierowskiego interpretować można jako odniesienia do fizyki, którą mogą obrazować wizerunek fal uderzeniowych czy granice magnetycznych pół.

Stefan
Gierowski

Bez tytułu
1995, akwarela na papierze, 67 x 38 cm

Stefan Gierowski (1925) - przedstawiciel współczesnej awangardy. Wychował pokolenia twórców, w latach 1975-81 pełnił funkcję dziekana Wydziału Malarstwa warszawskiej ASP. Artysta wytworzył swój charakterystyczny styl niemal monochromatycznej abstrakcji, który opiera się na poszukiwaniach kolorystycznych. Gierowski nie nadaje tytułów swoim pracom, a konsekwentnie do dziś oznacza je rzymską numeracją. Wiodącymi problemami jego twórczości są poszukiwania na temat światła, przestrzeni, ruchu i działania koloru. Linie na obrazach Gierowskiego interpretować można jako odniesienia do fizyki, którą mogą obrazować wizerunek fal uderzeniowych czy granice magnetycznych pół.

Stefan
Gierowski

Bez tytułu
1995, akwarela na papierze, 55 x 37 cm

 

RYSZARD
GRZYB

Kot tygrysi
1984, gwasz na papierze, 130 x 107,5 cm

 

RYSZARD
GRZYB

Nosorożec
2014, akwarela, 54 x 36 cm

 

RYSZARD
GRZYB

Żółw
2014, akwarela na papierze, 37 x 26 cm

 

ROSE
HARTMAN

Mick Jagger
1977, odbitka żelatynowo-srebrowa/papier fotograficzny, 3/30, 60 x 41 cm

 

JASPER
JOHNS

Two Flags
1980, litografia na papierze, 45/56, 120,7 x 91,4 cm

 

MIKOŁAJ
KASPRZYK

Bez tytułu
2007, olej na płótnie, 54 x 38 cm

 

JEFF
KOONS

Tulipany
2015, nadruk na porcelanie, 186/2500, średnica 31,8 cm

 

PAWEŁ
KOWALEWSKI

Krwawy prysznic
1984, pastel, akwarela na papierze, 29 x 38 cm

 

PAWEŁ
KOWALEWSKI

Cierpienie człowiecze
1984, pastel, akwarela na papierze, 29 x 38 cm

 

PAWEŁ
KOWALEWSKI

Oto dlaczego nie wszyscy ludzi są równi - szkic
1989, ołówek, akwarela na papierze, 41 x 28,5 cm

 

PAWEŁ
KOWALEWSKI

Fin de siècle
1992, olej na płótnie, 31,5 x 39 cm

 

PAWEŁ
KOWALEWSKI

Nie wolno (Danger of Death)
2010, druk cyfrowy na piance, 100 x 70 cm

 

PAWEŁ
KOWALEWSKI

Nie wolno (Do not Rush)
2010, druk cyfrowy na piance, 100 x 70 cm

 

PAWEŁ
KOWALEWSKI

Nie wolno (Europeans Only)
2010, lightbox, 100 x 70 cm

 

PAWEŁ
KOWALEWSKI

Nie wolno (Respectful clothing)
2010, druk cyfrowy na piance, 100 x 70 cm

 

PAWEŁ
KOWALEWSKI

Nie wolno (Wrong way)
2010, druk cyfrowy na piance, 100 x 70 cm

 

EWA
KURYLUK

Ostatni spacer z ojcem
1967, fotografia na papierze, 48 x 69 cm

 

ZBIGNIEW
LIBERA

Eroica – szkic
1997, ołówek na papierze, 59 x 40 cm 

 

ZBIGNIEW
LIBERA

Obóz koncentracyjny Lego – szkic
1996, ołówek na papierze, 59 x 40 cm

 

ZBIGNIEW
LIBERA

Obóz koncentracyjny Lego – szkic
1997, ołówek na papierze, 60 x 41 cm 

Jarosław Modzelewski (1955) - malarz ikon codzienności, członek Gruppy, najważniejszej formacji artystycznej czasu „Ekspresji lat 80’”. W obrazach artysty tamtego okresu znaleźć można odbicia wydarzeń, którymi żyła Polska. Kolejnym etapem rozwoju twórczości Modzelewskiego jest malarstwo figuratywne. W jego surrealistycznych kompozycjach, postaci ujmowane są w sytuacjach niepewności, niewygody czy zagrożenia. Artysta w swoich obrazach podejmuje wątki polityczne, literackie, historyczne i egzystencjalne. Najwięcej uwagi poświęca jednak studium człowieka, tworząc dookoła niego momentalne narracje ujęte w lapidarne, uproszczone formy.

Jarosław
Modzelewski

Bez tytułu
kolaż na papierze, 19 x 29 cm

Jarosław Modzelewski (1955) - malarz ikon codzienności, członek Gruppy, najważniejszej formacji artystycznej czasu „Ekspresji lat 80’”. W obrazach artysty tamtego okresu znaleźć można odbicia wydarzeń, którymi żyła Polska. Kolejnym etapem rozwoju twórczości Modzelewskiego jest malarstwo figuratywne. W jego surrealistycznych kompozycjach, postaci ujmowane są w sytuacjach niepewności, niewygody czy zagrożenia. Artysta w swoich obrazach podejmuje wątki polityczne, literackie, historyczne i egzystencjalne. Najwięcej uwagi poświęca jednak studium człowieka, tworząc dookoła niego momentalne narracje ujęte w lapidarne, uproszczone formy.

Jarosław
Modzelewski

Dwaj mężczyźni niosący drzewo
2007, tempera na papierze, 53 x 39 cm

 

WŁODZIMIERZ
PAWLAK

Immanuel Kant
1984-85, ołówek na papierze, 29 x 22 cm

 

WŁODZIMIERZ
PAWLAK

Zakończenie trzonków starożytnych łyżek
1984-85, ołówek na papierze, 29 x 22 cm  

 

WŁODZIMIERZ
PAWLAK

Historia koloru
1991, olej na płótnie, 33 x 24 cm

 

WŁODZIMIERZ
PAWLAK

Historia koloru II
1991, olej na płótnie, 33 x 24 cm   

 

DAN
REISINGER

Again
1993, plakat, 67 x 98 cm

Jacek Sempoliński (1927-2012) - artysta-filozof. Przez wiele lat pełnij funkcję profesora na warszawskiej ASP. Wszystkie działania artysty były głęboką refleksją nad sztuką i człowiekiem. Jego abstrakcyjne płótna dotykają spraw ludzkiej egzystencji, pytań o sens istnienia i tożsamość. W latach 50’ wykonał polichromię na fasadach kamienic Starego i Nowego Miasta w odbudowanej Warszawie. W okresie przewartościowań lat 80’ uzyskał pozycję autorytetu zarówno artystycznego jak i intelektualnego - był eseistą i krytykiem. Brał udział w głośnej wystawie Arsenału 55 będącej sprzeciwem młodych twórców wobec panującego systemu politycznego.

Jacek
Sempoliński

Krzyk
pastel na papierze, 97 x 67 cm

 

JERZY
STAJUDA

Bez tytułu
po 1982, rysunek kredką na papierze, 29,4 x 41,2 cm

 

HENRYK
STAŻEWSKI

Kompozycja Geometryczna
1930/1977, grafika, 72/100, 78,5 x 69 cm

 

LEON
TARASEWICZ

Bez tytułu
2008, akryl na płycie drewnianej, 115 x 87 cm

 

LEON
TARASEWICZ

Bez tytułu
2008, akryl na płycie drewnianej, 115 x 87 cm

 

JAN
TARASIN

Wylęgarnia przedmiotów
2004, serigrafia na papierze, 7/50, 63,8 x 49,5 cm

 

HENRYK
TOMASZEWSKI

Usta
1996, serigrafia na papierze, 15/19, 5 x 43 cm

 

VICTOR
VASARELY

Kompozycja nr 3
1989, grafika, 160/250, 26 x 26 cm

 

ANDY
WARHOL

Ingrid Bergman
1983, wydruk specjalny, 22,5 x 22,5 cm

 

RYSZARD
WOŹNIAK

Nowa fala popierdala
1982, olej na płótnie, 32 x 24 cm

Skontaktuj się z nami!

Gdzie jesteśmy?
ul. Wołoska 9A
Warszawa
Atelier
ul. Taśmowa 1
Warszawa